Evlat olmanın vicdan azapları..

Bazen içimi buran şeyler düşünürken buluyorum kendimi. O kadar canım sıkılıyor ki bu duruma, kendime kızıyorum ama bi yandan da iyi ki aklıma geliyor bunlar diyorum. Anne ve babayı neden birey olarak da düşünmüyorum ki diyorum ? Anneler depresyona giremez, babalar bugün canım işe gitmek istemiyor diyemez, anneler sabahtan akşama kadar internette miskinlik yapamaz, babalar üzülemez, ağlamayamazlar ! Vay be amma zormuş he çocuk gözünden anne-baba rolü!

Şimdi bunlardan bir tanesini yapsa bizimkiler acayip yadırgarım! Ama olmamalı ben yapıyorum, kardeşlerim yapıyor canlarının istediklerini. Onlar neden yapamasınlar ?

Neyse , geçen gün annem küçükken beslediği "Kaz"ından bahsetti..Evet evet bildiğimiz kaz kuşu :) Annemin eteğinin dibinden hiç ayrılmazmış, hatta gece annem ve teyzemin yanında yatmak istermiş hep. Annem o kadar hevesli anlattı ki, çok seviyormuş kazını, her yere okula bile beraber giderlermiş. Annemin kazı okulun bahçesinde annemi beklermiş. Annemi kızdıran bir çocuk olursa annem kazıyla korkuturmuş hatta.. Ama sonra kazının kanadını kırmışlar annemin :( Sonra da kendine gelememiş ve ölmüş zavallıcık..Annem çok üzülmüş çok ağlamış kazına.. Bende çok üzüldüm annem adına :((

Sonra babam; babam çok fazla çocuk olamamış en küçük kız kardeşi çok şımarık babası da fazla despot bi adammış. Babam ve ablası en ufak yanlışlarında yerleşmiş dayağı :( Yazın sinema önlerinde simit,gazoz,lahmacun satmış daha küçücükken. Bazen de kuzenlerine para vermiş benim yerime 1 gün siz çalışın babama söylemeyin diye.. Neden çalışmadın da para verip kuzenlerini çalıştırdın peki diye sorunca ? Geziyordum arkadaşlarımla, çalışmak istemiyordum o yaşta.. dedi. Sonra babama da çok üzüldüm :(

Annem köy çocuğuymuş, köyde yaşamanın verdiği zorlukların yanında tertemiz ve çok eğlenceli bi çocukluk yaşamış kardeşleriyle.Ama bi yaştan sonra en küçük kardeşine bakmak zorunda kalmış, annesi çalışınca tarlada..

Babam şehirin acımasızlığı ve hayat gailesini çok erken yaşta öğrenmiş. Klişe olacak ama belki; çocukluğunu yaşayamamış bile :(

Şimdi babam facebook,skype,twitter yahut online oyunlar için çok fazla zaman harcasa hemen benim gözüme batıyor ! Ne haddime yahu bırak adamcağızı 40 yıldan fazladır çalışıyor zaten, bırak kendiyle,çocukluğuyla kalsın biraz..

Ve annem; 'Hiç bişey yapmadım valla TV izledim tüm gün dese'; ya anne yaa diye söylenmeye başlıyorum ! Nasıl da nankörüm / nankörüz !

Anne-baba istediğiniz kadar şımarın, istediğiniz kadar TV izleyip, istediğiniz kadar gezin tozun, miskinlik yapın,internette gezinin vs..

Nasılsa ne annemin kazını geri getirebilirim , ne de babamın çocukluğunu geri verebilirim...

Ve GERÇEKTEN ÇOK ÖZÜR DİLERİM !