Ben 1999 depremini çok net hatırlamıyorum, biliyorum çok canlar yandı yine, biliyorum yuvalar dağıldı, mahvoldu insanlar..Ama o zamanlar bunları çok da düşünemedim çocuktum..Tv de izliyordum sadece, en çok aklımda kalan Kocaelinde bir buz pateni sahasının üstünde yatan cenazelerdi! Hiç gitmez o görüntü aklımdan..
Sonra Düzce depremi oldu, biz o depremi az da olsa Samsunda da hissettik. En net hatırladığım deprem sarsıntısı da o oldu.. Babam kolonların altına aldı bizi bekledik bir süre.. Canlı yayında Ali Kırca şu an deprem oluyor dedi çok korktum!
Ben neredeyse 1 haftadır hiçbir şeye konsantre olamıyor,doğru dürüst başka şeylerden bahsedemiyorum.. İlk önce gencecik şehitlerimize içim yandı,kuzenim o bölgede asker haber alana kadar yerimizden kıpırdayamadık, aldık haberi ama yine de sevinemedik ! Pazar gününden itibaren de Van depremine takıldım kaldım.. 6,6 dendi ilk önce sonra 7,2 diye düzeltildi.. Ayrılamadım hiç bir kitle iletişim aracından, bişeyler yapmalı dedim!
Çünkü hatırladım çocukluğumdaki depremlerin o görüntüsünü, bizi hiç etkilemese de, depremden ne çok korktuğumu hatırladım! Peki ya dedim oradaki küçücük bedenler, ne yaptılar o koca betonların altında, nasıl dayandılar ki, küçücük sırtlarındaki onca ağırlığa..Ne çok ağladılar kimbilir ve ne çok aradılar ana-babalarını yakınlarda! Bunları düşündükçe kahroldum, mahvoldum, vicdanım uyutmadı, kayıtsız asla kalamazdım!
Samsunda henüz bir yardım masası oluşturulmamıştı aradım,taradım,sordum mail attım! Tweet attım yetkililere.Zengin, fakir herkesi aradım, mesaj attım, iş yerlerine gittim, şu lazım, bu lazım bir bir anlattım, elimden geleni yaptım!Belki de yapamadım, daha mı fazlası gelmeliydi elden Van'a mı gidilmeliydi, elinden mi tutulmalıydı küçük bir kızın, gözyaşını silmeli miydi oğlumm diye feryat eden amcanın? Montuna sarıp sarmalamalı mıydı minik elleri, kolları? Masal mı anlatmalıydı, unutsunlar biraz o enkazı biraz masalla aldanıp, prenses,prens sansınlar kendilerini ?
Unutulmasın ne olur Van,unutulmasın minicik eller, kocaman gözler, herşeyden habersiz temiz yürekler... Tek temennim budır.. Ahkam kesmek, akıl vermek değil asla niyetim, kimseye yardım çağrısı da yapmıyorum sadece içimden geçenler bunlar..Bir dua bile yeter... Sevgiler...
Enkazın başında bir umut sıkıca oğlunun oyuncak kılıcına sarılan baba, Allah sana sabır versin.. Tesellisi yok bunun.Allah, depremlerde evlerinin yıkılmasına sebep olan, dahası ailesinin yitmesine sebep olan; dandik inşaatçıların,vicdansızların belasını versin!
