14 yaşındaydım "Ömer dedem" vefat ettiğinde, Erzurumdaydın cenazene yetişemedim!
21 yaşındaydım " Babannem" vefat ettiğinde, belki de nefes aldığın için sevindim, o hortumlardan kurtulup rahata erdiğin için huzur dolduğun için sevindim..
24 yaşındaydım " Anneannem" vefat ettiğinde, üniversiteydim ve sen Erzurumda sana da yetişemedim ama 2 gün kendime dahi gelemedim.
20 yaşındaydım "Gökhan'ım" vefat ettiğinde, sen de uzaktın ama sen geldin!Getirdiler seni..Geldiğinde sana çok kızgındım..
Bugün en küçüğünüzün ölüm yıldönümü ona oralarda yalnız bırakmayın olur mu?
20-Marttı, Eskişehirdeydin seni arıyorduk açmıyordun..
20-Marttı arıyorduk açmıyordun, açmadıkça sana kızıyorduk!
20-Marttı sen açmadıkça biz sana kızıyorduk hatta sövüyorduk Gökhan kimbilir ne haltlar çeviriyorsun! diye!
20-Marttı telefon çaldı, telefonun ucundaki ses " Senin öldüğünden bahsediyordu"..
20-Marttı dışarı fırladık, deli gibiydi herkes, deli gibiydik, delirmiştik."Gökhan öldü"?
Nasıl öldü?
İntihar
Nasıl ???
Kendini atmış..
Gökhan mı? Ne saçmalıyorsunuz siz? Gökhan kendine mi kıymış?
20 Mart; Evet atlamış, düştüğünde ölmemiş kardeşim..Arkasından koşarak inmiş o lanet kız, Gökhanımın kafasını o lanet dizlerine almış.. Gökhan en son " Ayaklarım çekiliyor aşkım" demiş ve Gökhanımın son sözleri de bu olmuş.. Susmuş...
20-Marttı geliyordun o lanet şehirden, yola çıkmıştın son kez.
Bekliyorduk seni deli gibi, herkes sus pus, kimi bir noktaya bakıyor sabit, bense beyin felci geçirmiş gibiyim, düşünüyorum bu acı geçmeyecek, hayat hep böyle devam edecek, acı içimize gün be gün işlenecek..
Geldin, bakamadım sana, bakmak istemedim belki de o sandukanın içinde görmek istemedim seni, kötü olurum diye değil. Kendimi geleceğine inandırmak istiyordum, sen hala o lanet şehirde üniversitedesin.
Ben senin mezarına dahi gidemiyorum kardeşim..
Ben sizi bu gece çok özledim.Dedelerim,anneannem,babannem, Gökhanım size emanet!Sizleri çok seviyorum! Hepinizin ruhu şad olsun !
