156 günlük bir ayrılıkla başladı onu bekleyişim.. Gün itibariyle Allah izin verirse 130 gün sonra kavuşacağız. Kiminle mi Manisa'da vatani görevini yapan sevgilim,sırdaşım, yol arkadaşımla.. İlk kez bu kadar ayrı kalacağız 3 yıldan beri.. Evet dolu dolu üç yıl geçirdik onunla. Ve bu 3 yıl içinde ne ben ona, ne de o bana hiç sesimizi yükseltmedik. Tabi ki ufak tefek atışmalarımız oldu ama 1 saat bile süremedi etkisi. Bu durumun karşılıklı anlayış ve hiç eksilmeyen aşkımızla çok alakası var.
Onu bulmadan önce hiç mutlu olamayacağımı, beni sevecek birinin hiç olamayacağını düşünür dururdum. "Seni seviyorum" cümlesi benim için ;"Seni mahvetmek istiyorum" anlamına geliyordu. Varsın olsundu, sevgilisiz de, aşksızda yaşayanlar vardı. İşime bakardım ben, eğitimime, kariyerime. Umursamaz görünürdüm ama üzülürdüm neden sevilmiyorum, neden üzülüyorum diye? Elele çiftler görür imrenirdim, "aşk" evliliği yapanlara çok özenirdim.(hala öyle :) ) Sonra tüm bunlardan vazgeçtiğim anda tanıştım Gani'yle.. Hiç olmayacak, imkansız gibi görünen bir ilişkiydi dışardan bakıldığında,uzaktık aramızda 1000km vardı ama herşeyi bile bile çıktık yola, mesafeleri çok çok kısalttık.Çok yol katettik, bu ilişkiye çok emek harcadık ikimizde ve asla bundan pişman olmadık.
Gani asker aramızda yine hatrı sayılır bir 1000km var :) Ama şimdi herşey daha da net, daha da belirgin "Ne olacak" sorusu elbette var ama 3 yıl önceki gibi değil. Artık "Ne olacak Gani gelince?"sorusunun cevabını da her ikimiz de biliyoruz az çok.İnşallah sen geldiğinde herşey planlayıp,hayal ettiğimiz gibi olur
Siz oralarda nöbet tutarken, buralarda rahat uyuyan binlerce kişinin duasıdır sizin gücünüze güç katan.
Seni seviyorum.. Atarsa 130....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Düşünüp de yazdıklarınız benim için çok değerli, okumaksa ayrı bir keyif..