27 Aralık 2010 Pazartesi

Kendimi bildim bileli..

Kaç yaşımdaydım bilmiyorum ama çocuktum. Yani onlar beni yanında gezdirmeyi, dışarı çıkarmayı kabul etmeyecek kadar küçüktüm. Simsiyah upuzun kıvırcık ve gür saçları ve uzun boyuyla Seda'nın en yakını, dostu,kardeşi ve bizim de artık ablamızdı. Çok heveslenirdim beni de alsınlar yanlarına, gitar derslerine, konservatuar derslerine götürsünler diye. İlk yıllar çocuksun ne işin var diye almadılarsa ben biraz büyüdükçe, konservatuarı da gördüm, gitar derslerini de.


Ayşegül ablamdı o benim, evet ilk zamanlar Ayşegül abla diye seslenirdim tıpkı Seda'ya seslendiğim gibi. Daha sonra bizim gerçek ablamız,dostumuz,ahirlik yoldaşımız oldu ve adı da Ayşo oldu. Ömrümün hiçbir döneminde ben Ayşo gibi birine rastlamadım ve rastlamam da çok zor. Beraber neler mi paylaştık bunu buralarda paylaşmak o kadar imkansız ki. En imkansız zamanlarda çoğu şeyi mümkün kıldı,her zaman en cesurumuz, en "aman nolcak" diyebilendi. En çok sevdiğim yanlarından biri de bu kimseye aldırış etmeden, ve kimseyi kırıp zora sokmadan herşeyi yapabilecek güce sahip olması ve bunu bize Bersu'ya ve bana da öğretmiş olması.


O benim ablam, o benim en yakınım, o benim kardeşim,sırdaşım bütün bu sıfatlara ve daha nicelerine layık Ayşo'm bizim evimizde vazgeçilmezimdir. Ömrüm yettiğince yanında olacağım,onun ömrü yettiğince yanımızda olacağına adım gibi emin olduğum nadir insanlardan birisi. Seni çok seviyorum hep bizimle ol..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Düşünüp de yazdıklarınız benim için çok değerli, okumaksa ayrı bir keyif..